TRAUMA’S ZIJN FYSIOLOGISCHE VERSCHIJNSELEN
TRAUMA’S ZIJN FYSIOLOGISCHE VERSCHIJNSELEN.
De oplossing voor de genezing van traumatische symptomen bij mensen ligt in onze fysiologie. Het bevriezen is een onwillekeurige reactie. Het fysiologische mechanisme dat deze reactie stuurt, zetelt in de primitieve instinctieve gedeelten van onze hersenen en ons zenuwstelsel.
Onze hersenen bestaan uit 3 integrale systemen: reptielenbrein (instinctief), zoogdieren- of limbisch brein (emotioneel) en het menselijk brein of de neocortex (rationeel).
Traumatische symptomen worden niet veroorzaakt door de gebeurtenis zelf. Ze komen voort uit het bevroren restant energie dat niet is opgeheven en ontladen; dit restant blijft in het zenuwstelsel gevangen, waar het ons lichaam en onze geest schade toebrengt. PTTS ontstaat als we het proces van betreden, erdoor heengaan en er weer uitgaan van deze staat van onbeweeglijkheid door bevriezing niet kunnen afronden. We kunnen echter ontdooien door gebruik te maken van onze natuurlijke behoefte aan een dynamisch evenwicht.
Het verschil tussen de innerlijke snelheid van het zenuwstelsel en de uiterlijke onbeweeglijkheid van het lichaam veroorzaakt een krachtige turbulentie in het lichaam, vergelijkbaar met een tornado. Deze tornado is het brandpunt waaruit de symptomen van traumatische stress ontstaan. Om geen slachtoffer te worden moet de opgewekte energie worden ontladen.
De overgebleven energie blijft in het lichaam en gaat niet vanzelf weg. Het forceert vaak de vorming van een verscheidenheid aan symptomen zoals angst, depressie, psychosomatische- en gedragsproblemen. D.m.v. deze symptomen probeert het lichaam de niet-ontladen energie in toom te houden.
Wonden die kunnen helen.
Wanneer een jonge boom beschadigd raakt, zal hij om die wond heen groeien. De manier waarop de boom om zijn eigen verleden heen groeit, draagt bij aan zijn intense individualiteit, karakter en schoonheid. Trauma’s zijn in het leven een vaststaand gegeven en dus kan het beeld van de boom een waardevolle spiegel zijn.
Het vereist geen jaren psychotherapie en het is ook niet nodig om telkens herinneringen uit het onbewuste op te dreggen en te wissen. Het eindeloze zoeken en terughalen van zogenaamde traumatische herinneringen, de aangeboren wijsheid van het organisme, en daarmee de mogelijkheid om zichzelf te genezen, vaak in de weg staat.
De symptomen zullen niet eerder verdwijnen dan dat de reacties ontladen en voltooid zijn.
Voor de verwerking van een trauma hebben we rust, veiligheid en bescherming nodig.
In de traumasymptomen zelf liggen de energieën, mogelijkheden en hulpbronnen besloten die hun constructieve transformatie teweeg kunnen brengen. Het creatieve verwerkingsproces kan op tal van manieren geblokkeerd worden, door medicijngebruik dat de symptomen onderdrukt, door een te grote nadruk op aanpassing en beheersing, of door het ontkennen of niet op waarde schatten van gevoelens en gewaarwordingen.
EEN TRAUMA IS GEEN STOORNIS, MAAR EEN VERSTORING.
Door een trauma als een stoornis te zien, probeert de geneeskunde nog te vaak dit natuurlijke en creatieve proces te onderdrukken. In tegenstelling tot wat algemeen wordt aangenomen, kan een trauma wel verwerkt worden. En daarvoor is het in veel gevallen niet eens nodig om lange uren in therapie door te brengen, pijnlijke herinneringen te herbeleven of blijvend medicijnen te gebruiken.
Het verleden doet er niet toe als we leren hoe we aanwezig kunnen zijn: dan wordt elk moment nieuw en oorspronkelijk. We hoeven alleen de huidige symptomen te genezen en verder te gaan.
Uit: “De tijger ontwaakt”, Peter Levine.